می‌خواستم از مظلوميتت بگويم. می‌خواستم قسمتی از جعبه سياه جنگ را بگشايم اما چه كنم كه ... گويا تو بايد در همان مظلوميتت باقی بمانی.

بعد نوشت:

... او رفت! او رفت و به یكی از گردان‌ها پيوست و بعنوان يك بسيجی ساده و آرپی‌جی زن به خط مقدم اعزام شد و با وجود این‌كه با صدها تانك دشمن مواجه شده بود عقب نشینی نكرد و به درجۀ رفيع شهادت نائل گشت و پیكر مطهرش بعد از سیزده سال به میهن عزيز بازگردانده شد...

وصیت‌نامه نوشت:

سلام بر شهیدان راه خدا و سلام بر روح خدا فرماندۀ كل قوا

خدایا، تو بنگر كه چگونه عاشقانت برای حفظ ارزشهای والای اسلامی، این‌چنین راحت، گرانبها‌ترین دارایی خویش را در طبق اخلاص نهاده و تقدیم می‌كنند.

خدایا، ببین اسطوره‌‌های شهادت، فرزندان ابراهیم، پیروان محمد(ص)، عاشقان خط سرخ حسین (ع)، سربازان گمنام اسلام و مریدان حضرت بقیة‌الله و نایب بر حقش خمینی كبیر، چگونه حیات را به بازی گرفته‌اند و سرمست عشقند.عشق به الله، عشق به شهادت.

سربازان پرخروش روح‌ُالله به قبلۀ نور پیوستند و نورافشانی می‌كنند، همان نوری كه هم‌اینك چشمان تمامی ستمكاران تاریخ را می‌آزارد و ره را بر مظلومان و مستضعفان می‌گشاید.

یارانمان، یارانمان رفتند، رفتند تا قلۀ فلاح، رفتند تا قبیله نور و به قبیلۀ مظلومان تاریخ پیوستند.

                                                                                                           رستگار: 3/3/62

پی‌نوشت1:

خبرگزاری فارس: پس از شهید حاج علیرضا موحد دانش، فرماندهی لشكر ده سیدالشهدا به حاج كاظم نجفی رستگار سپرده شد. به دلیل مدت زمان كوتاه مسئولیت ایشان و سال‌ها مفقود بودن پیكرش، كمتر نامی از او برده شده است. وی در عملیات بدر جاودانه شد و پیكرش پس از 13 سال به وطن بازگشت.

پی‌نوشت2:

اگر پنچ دقيقه از عمر شريف‌تان را برای مطالعۀ اين لينك صرف كنيد ضرر نمی‌كنيد...

http://www.sajed.ir/pe/content/view/5701/193/