شنبه: ولادت حضرت علی اصغر امام حسین علیهما السلام  را تبریک می‌گويم.

یکشنبه: ولادت حضرت امام محمدتقی علیه السلام هم مبارکتون باشه.

همچنین روز مرد و پدر!

جمعه ۱۵ رجب: وفات حضرت زینب سلام الله علیها تسلیت باد.

درس شکرگزاری

از ابوهاشم جعفری حکایت شده که دچار تنگدستی شدیدی شدم. به سراغ امام هادی علیه السلام رفتم و با اجازه آن بزرگوار در محضرش نشستم. قبل از آن که سخنی بگویم حضرت فرمود: ابوهاشم! تو می‪خواهی کدام یک از نعمت‪های بی‪شمار خدای متعال را سپاس گزاری؟

زبانم بند آمد و ندانستم در پاسخ حضرت چه بگویم. حضرت ادامه داد: خداوند ایمان را روزی تو گردانیده و بدین وسیله بدنت را بر آتش (جهنم) حرام گردانیده است، به تو نعمت عافیت داده و از این راه تو را در راه طاعت خود یاری داده، به تو نعمت قناعت (و عزّت نفس) عنایت کرده و با آن تو را از خواری و ذلّت مصون داشته است، ابوهاشم! من این سخنان را برای این گفتم، چون دانستم آمده‪ای از تنگدستی‪ات شِکوه کنی، و در ضمن دستور دادم صد دینار به تو بدهند.(1)

1- بحارالانوار، ج 50، ص 129 . /  2- اصول کافی، ج 2، ص 95 .

 اولین دانشگاه اسلامی *     راهنمایی راه شناس *      به عمل كار برآید *     سرچشمه علوم الهی *

                                    كار دنیایی = طاعت الهی *     جور دیگر باید دید *          منبع سایت تبیان

فاطمه ای طلیعه عشق! ای بهانه هستی! ای عصاره وجود رسول(ص)!

پیش از تو خدای عالم، بهانه ای برای آفریدن نداشت. عشق بی معنا مانده بود.

فخر، فروتنی، بزرگی، آبرو، زیبایی و كمال همه واژه هایی تهی، بی فروغ و بی نشان بودند.

تو اما با طلوع خود برگستره زمان، عشق را معنا كردی؛ فخر را مایه مباهات شدی؛ فروتنی در مكتب تو درس افتادگی آموخت؛ بزرگی، اوج از بلندای تو یافت. آبرو حتی از تو آبرو گرفت؛ زیبایی را تو زینت بخشیدی؛

و ... بالاخره كمال نیز بواسطه تو تكامل پذیرفت.

مانده ام از تو چه بگویم؟ چگونه  بگویم؟ كه قلم درمانده از ستایش توست؛ تویی كه:

تجلّی خدایی و خدای تجلّی؛

كه تمام حسنی و حسن تمام؛

كه دخت یكتای رسولی و یكتا دخت رسول؛

كه كوثر حقیقتی و حقیقت كوثر؛

كه چشم روشن رسولی و روشنای چشم رسول (ص)؛

كه محبوبترین همسری و همسر محبوبترین؛

كه فخر كمالی و كمال فخر؛

كه تجسّم عصمتی و عصمت مجسّم؛

كه حقیقت ژرفی و ژرفای حقیقت؛

كه طهارت محضی و محض طهارت؛

كه ...

تاریخ هرگز از یاد نخواهد برد آن بامداد رؤیایی،‌آن پگاه شگرف كه تو در وجود آمدی، گاه شكفتن تو، لبخند رضایت بر لبان خدا جاری بود، فرشتگان هل هله كنان شعر سرور می سرودند، عالم غرق در اشتیاق بود، محمد(ص) اما در پوست خود نمی گنجید، كودكان شادمانه این و آن سو می پریدند. زنان، بر مادر تو، خدیجه، رشک می بردند.

و اینك...

تو آن ماه تمامی كه روزی از مشرق سرزمین وحی درخشیدن گرفتی و امروز عالمیان همچنان سرگشته و سرمست از حضور شكوهمند تو...                    ابو القاسم شكوری

...............................................

میلاد نور / گردنبند پربركت/ فاطمه، بهشت پیامبر 

تسبیح حضرت زهرا علیها السلام /شب چه بود؟ طرّه ای از موی تو 

كتابشناسی حضرت زهرا علیها السلام / برگی از دفتر دل (مدایح) 

شاخه‌ی طوبی /سرّ مخفی لولاك /كودكی دردانه /سرو باغ محمد

مقام حضرت زهرا در كلام رهبری(فیلم)

تصاویر ویژه 

منبع: سایت تبیان

چگونه در نماز حضور قلب داشته باشیم؟

اعضا و جوارح بدن هر یك از ما انسانها، در حكم جماعتی است كه به امامت یك نفر كار می كند. امام این جماعت در دنیا عقل، خیال، وهْم و یا عشق است. هر كس امام جماعت درون خود را می شناسد. شئون مادون و اعضا و جوارح زیردست، همه به امامت او كار می كنند؛ یعنی اگر كسی انسان سالم و سالكی بود، همۀ قوای درونی و بیرونی او به امامت عقل كار می كند.

انسان عاقل قوای درونی و رفتارهای بیرونی خود را عاقلانه تدبیر و تنظیم می كند. اگر بخواهیم بدانیم كه امام جماعت درون ما عقل است یا هوای نفس، باید به اعمال و رفتار و گفتار خود نظری بیفكنیم؛ یعنی گفتار و رفتار و به طور كلی سیره و سنّت انسان، نشان دهندۀ امامی است كه در محرابِ درون او نهادینه شده است.

اگر شخصی حرف خوب می زند، كار خوب می كند، بد كسی را نمی خواهد و ظاهر و باطنش یكی است، نشان این است كه امام درون او نور است؛ اما اگر كسی كار بدی كرد، دروغ گفت، عشوه ای كرد،‌ رشوه ای برد یا اختلاس كرد، نشانۀ آن است كه در درون او خائنی به امامت رسیده است.

بر این اساس، اگر اعضا و جوارح سالم بود، امام آن رو به قبله نماز خوانده است، و اگر اعضا و جوارح به فساد آلوده شدند، امام آنها پشت به قبله دارد.

به هر حال،‌ بعضی مُختالانه زندگی می كنند؛‌ نه عاقلانه. در قرآن كریم آمده است:«(إنّ الله لا یحِبُّ كلَّ مُختالٍ‌ فَخور)» «لقمان:18». مُختال یا مُتخیّل یا كسی كه به خیال زندگی می كند نه عقل، محبوب خدا نیست. ارزشهای اعتباری و من و ماهای زودگذر، خیال بافی است؛‌ اگر كسی به این گونه مسائل سرگرم شد و خود را به غیر خدا مشغول كرد، مُختال است. انسان مُختال زندگی و نماز عاقلانه ندارد. نماز عاقلانه روزی كسی است كه در بیرون، قوای خود را تطهیر كرده باشد. رفتار ناروا،‌ گفتار ناشایست و ... موجب می شود كه ما زندگی و در نتیجه نماز عاقلانه ای نداشته باشیم.

اگر انسان تلاش كند،‌ در تمام لحظات زندگی مراقب اعضا، جوارح و اندیشه ای خود باشدقطعاً با حضور قلب بیشتری نماز می گزارد، زیرا حضور قلب در نماز، عصاره و خلاصۀ حفظ حضور قلب در تمام ساعات زندگی است. كسی كه هر لحظه خود را در محضر خدا می بیند،‌ به راحتی و با حضور قلب كامل به نماز می ایستد؛‌ اما كسی كه در طول شب و روز،‌ به همه چیز جز خدا فكر می كند، قطعاً نمی تواند در نماز حضور قلب داشته باشد.

                                                                                            نسیم اندیشه:ص/۱۴۰